چرا وقتی استفاده از خدمات الکترونیکی باعث کم شدن حجم ترافیک شهری ، کاهش مصرف سوخت ، صرفه جویی در نیروی کاری ، رفاه شهروندان و تسریع در انجام کار مراجعین و ... میشود ، ما از آن محروم ایم؟

در حالی که این روزها استفاده از خدمات الکترونیکی در جهت تامین نیازهای روزانه شهروندان امری ضروری به نظر میرسد اما در حقیقت آنچه می بینیم گویای آن است  که سیستم بیمار بوروکراسی در کشور ما و به خصوص در بخش دولتی توانایی همگام شدن با ایجاد یک دولت الکترونیک با معنا و مفهوم واقعی آنرا را ندارد.

اگرچه این روزها بسیاری از کشورهای جهان سوم در تلاش برای تامین زیرساخت های لازم جهت ایجاد خدمات الکترونیکی در سطحی وسیع و جهت استفاده ی عموم مردم هستند اما متاسفانه سیستم اداری کشور ما با این تکنولوژی بیگانه است.

گاهی در برنامه های  تبلیغاتی سیمای جمهوری اسلامی آن چنان از " دولت الکترونیک "  صحبت میشود که گویی همه ی خانواده های ایرانی امکان استفاده از اینترنت را داشته و به همه ی ابعاد استفاده از آن مسلط اند حال آنکه در حال حاضر یکی از اصلی ترین دلایل عدم تحقق استفاده از خدمات الکترونیکی در کشور ما نبود امکانات لازم ازجمله : نداشتن سرویس اینترنت با سرعت مطلوب و بدون قطعی های مکرر ، هزینه ی نسبتا بالای آن برای قشر وسیعی از جامعه و ... میباشد. به علاوه تا وقتی که دستگاه های خود پرداز بانک ها در ارائه خدمات به مراجعین همچنان دچار مشکل میشوند ، تا وقتی که وجود کامپیوتر ها در ادارات دولتی تنها جنبه ی نمایشی داشته و همه ی کارها همچون گذشته به صورت دستی انجام میگیرد ، تا زمانی که شاهد قطعی های مکرر شبکه های اطلاعاتی یا حتی قطعی برق در ادارات هستیم و... بهره بردن از خدمات الکترونیک با معنا و مفهوم واقعی آن بیشتر به یک رویا و زندگی کردن در یک شهر الکترونیکی بیشتر به تعریفی جدید از اتوپیا نزدیک است !

به یاد داشته باشیم که ایجاد عدالت اجتماعی تنها با توزیع سهام عدالت مقرر نمیشود  بلکه استفاده ی همگان از امکانات یکسان در جهت تامین نیازهای روزانه و فراهم نمودن آسایش و رفاه آنان میتواند گامی جهت تحقق عدالت اجتماعی باشد.