دلم تنگ می شود برای صدای پای آب

دلم بهانه می گیرد برای بغض پل های تشنه

برای پل هایی که حتا اشک هایشان خاک شکاف خورده ی نالان را سیراب نمی کند .

این روزها، هرجا قدم می زنم، قاب ها رنگ آب را کم دارند و آسمان، دلتنگ عکس خویش است در آینه ی رود.

من، یادگارهای آبی خویش را قاب کرده ام تا یادم نرود شهرم در عطش آب می سوزد. و آدمهایش در حسرت آب، بر کف کویری رود قدم می زنند، به یاد مرغ های مهاجر... تا از یاد نبریم، شهری را که مردمش به زندگی رود، زنده اند...

این عکس ها ... که عکس نیستند فقط، واقعیتی دردناک اند ... گریه ام می اندازند ....

استقبال مردم عادی، علاوه بر متخصصان و کارشناسان بیانگر احساس نگرانی مردم اصفهان در این رابطه بود. جمعیت نسبتاً زیادی هم  خارج از فضای پیش بینی شده برای برگزاری این همایش و در پارک شنونده ی صحبت های سخنرانان بودند.

صحبت ها بیشتر حول نقد بر نحوه ی مدیریت آب در استان چهارمحال و بختیاری و ادعای اختصاص ناعادلانه ی آب بین دو استان بود و اینکه خشکسالی زاینده رود در نتیجه ی آن است... من اما انتظار داشتم در پایان این همایش و بعد از آن همه انتقاد به مسئولان استان چهارمحال و بختیاری، پیشنهادها و راهکارهای عملی ارائه شود .... راهکارهایی که نگاه های نگران نه تنها اصفهانی ها  که همه ی دوستداران میراث فرهنگی و طبیعی را متقاعد کند.

محور سخنرانی دکتر ادیب تأثیرات اقتصادی بحران آب در اصفهان بود. ایشان با اشاره به اینکه اصفهان دومین شهر خدماتی کشور است و امروزه 80 درصد اشتغال در بخش خدمات است، گفتند: با بسته شدن آب به روی اصفهان، بحران اشتغال تشدید خواهد شد. دکتر ادیب در پایان گفت: اقتصاد استان اصفهان طبیعت باران پیدا کرده و عمرش را در سقوط طی می کند.

مهندس درویش نیز امروز مهمان دیار زنده رود بود و با سخنرانی متفاوت خود درساعت انتهایی این همایش، خشم برخی و تشویق برخی دیگر را برانگیخت.

ایشان با اشاره به اینکه ایران یکی از 18 کشور اولیه عضو کنوانسیون رامسر بوده  است و کشورمان روزی پیشگام  حمایت از تالاب ها بوده است  و اهمیت حضور تالاب ها در آن زمان در کشورمان درک شده بود گفت: سال هاست که کاستی هایی در این زمینه صورت گرفته است . از دیدگاه استاد درویش مرزهای استانی بی معنا می نمود و ما  به عنوان یک شهروند جهانی موظف به پاسداری از میراث طبیعی هستیم. بحران های زیست محیطی چه در اثر ایجاد نیروگاه مفتح در همدان باشد، چه در اثر احداث کارخانه ی یزد تایر، چه در اثر آبیاری غیر اصولی غرقابی اراضی باشد و ... یا هر کار غیر کارشناسی دیگر، همه ی ما ایرانیان از بابت آن متضرر خواهیم شد، فارغ از اینکه در چه استانی یا حتا در چه قاره ای زندگی می کنیم.

به عقیده ایشان شناسایی و استفاده صحیح منابع انسانی و سرمایه های تاریخی می تواند اوضاع را بهبود بخشد. مهندس درویش با اشاره به سرمایه گزاری 55 میلیارد یورویی اروپایی ها در سواحل و بیابان های لیبی، تونس، مراکش، الجزایر و ... به منظور تحصیل انرژی خورشیدی و تولید الکتریسیته گفت: این مزیت در کشور ما وضعیت بسیار مطلوبتری دارد. به عنوان مثال در جنوب کشور آلمان میزان بهره برداری حداکثر به 1150 کیلو وات در هر متر مربع می رسد حال آنکه این رقم در سواحل دریای مازندران 1100 کیلو وات در هر متر مربع است. با این حال کشور آلمان 25 درصد از انرژی خود را از طریق انرژی های باد و خورشیدی تأمین می کند . مهندس درویش در ادامه گفت: طبق رده بندی سانا ، استان اصفهان پتانسیل خوبی در بهره برداری از انرژی خورشیدی می تواند داشته باشد و با تکیه بر تولید انرژی خورشیدی می تواند اشتغال پایدار ایجاد کرده، روند رو به کاهش سطح آب های زیرزمینی را نیز مهار کند. هم چنین می تواند به عنوان یک استان ثروتمند نیاز بقیه استانها را نیز در انرژی تأمین کند .

 مهندس درویش با مطرح کردن این پرسش که استان اصفهان با آن سابقه ی غنی فرهنگی و سرمایه های انسانی چرا نمی تواند  این مهم را عملی کند و دوباره آن تصویر زیبا را به زاینده رود و اصفهان برگرداند، گفت : هر منبع طبیعی و دارایی زیست محیطی می تواند نوعی سرمایه طبیعی محسوب شود که ارزش آن برای جامعه طبق تعریف با ارزش استهلاک منافع آتی که میتوان از مصرف آن دارایی به دست آورد، برابر است. وی با یادآوری  اصل پنجاهم قانون اساسی گفت: حفط محیط زیست لازمه ی تداوم اجتماعی حیات رو به رشد مردم ایران است. و نگرانی و افسردگی مردم اصفهان از بابت خشک شدن زاینده رود و بار روانی حاصل از آن به هیج روش اقتصادی قابل محاسبه و جبران نیست. این نشانگر آن است که ما باید با بازمهندسی اولویت های راهبردی خودمان جسارت یک جراحی را در چیدمان توسعه خودمان داشته باشیم.

وی با بیان آنکه کشت های گلخانه ای و آبیاری های تحت فشار می توانند راه حل های مناسبی برای بالا بردن راندمان بخش کشاورزی باشند، اضافه کرد : مزیت های دیگری در استان اصفهان وجود دارد که به مراتب منافع اقتصادی آن بیشتر است.

مهندس درویش در پایان گفت : یادگیری، تنها ثروتی است که چپاول گران نمی توانند غارتش کنند. ثروت حقیقی یک ملت در اندوخته ی طلا و نقره و چاه های نفت و گاز آن نیست. در توان یادگیری او، در بصیرت او و در درستکاری فرزندان اوست.

پ ن ۱ : مصاحبت با استاد درویش و دوست قدیمی شان، برای من باعث افتخار بود.

پ ن ۲ :  تصاویر امروز را در ادامه مطلب ببینید.

حال، از مجموعه ی پرشمار جشن های ایرانی، جز یکی دو مورد، بسیای دیر زمانی است که در اثر تندبادهای نواخته شده بر پیکر ایران تاریخی از یاد رفته اند و از آن ها جز در نوشته های کهن، نشانی نیست یا دست کم در بهترین حالت به صورت محلی و در شکلی دیگر، یا آیینی دیگر به حسات کم فروغ و رو به نابودی خود ادامه میدهند.

دو روز پیش، هنگام عبور از جلوی پست خونه، توی این عصر ایمیل و ارتباطات دیجیتال، این پارچه تبلیغاتی رو دیدم : " همایش شادی در خانواده".

هواپیما میخوره زمین، یه عده ای بی دلیل میمیرن... هیچکس هم پاسخگو نیست. اون وقت میخوان شاد باشیم.

کودکان زیر سن قانونی کار میکنن، دستفروشی میکنن .. یا هر کار دیگه، اون وقت میگن : شاد باشین.

 شونه ی پدر خونواده زیر این هزینه های روزمره زندگی، هرروز سنگین تر میشه، اون وقت میگن : شاد باشین.

آخه .... اگه امکان شاد بودن وجود داشت، اگه دلِش بود... اگه روحیه اش بود.... اگه این روزها اینقدر غم توی خودش نداشت، مگه خانواده ها دلشون نمیخواست شاد باشن؟ اون وقت دیگه نیازی هم به برگزاری همایش نبود.... واقعا فکر میکنن با برگزاری چندتا همایش غم ما تموم میشه؟

البته این، اولین بار نیست که تبلیغاتِ این چنینی رو میبینم.... همین چندروز پیش هم تبلیغ برنامه ای با عنوان " بازی سرگرمی پدر و پسر" رو دیدم ... و با خودم فکر کردم، پس : جایگاه مادر و دختر کجاست؟

و چندروز قبل تر هم پارچه های تبلیغاتی  " برنامه تفریحی ماهیگیری با دست برای کودکان" همه چهارراه ها رو پوشانده بود. حالا ما هِی توی انجمن حمایت از حیوانات جلسه تشکیل میدادیم و طرح " حمایت از ماهی قرمز" رو برگزار کردیم و کلی تلاش کردیم به بچه ها بگیم : با ماهی هاتون مهربون باشین. اون وقت شهرداری اصفهان میاد و با برگزاری مسابقه تفریحی! ماهیگیری با دست، هرچه دوستان با سابقه و فعال در انجمن از سال های پیش، رِشته بودند رو پنبه میکنه.... 

استفاده از شیرهای سنگی به عنوان صندلی؟

 دکتر شاهین سپنتا در بخش انتهایی گزارش کامل و خواندنی شان در خصوص آنچه این روزها بر پل تاریخی خواجو، میگذر اشاره ای به وجود مکانی به نام " پاتوق شهروندی" داشتند. کنجکاو شدم و با حضور در این مکان سعی کردم هدف از تشکیل این مکان را از متصدیان آن جویا شوم. این بار نه به اسم یک خبرنگار بلکه به بهانه عکاسی معماری از پل خواجو اجازه یافتم از درون آن جا عکس هایی بگیرم. اسم اینجا پاتوق شهروندی است، به مدیریت و مسئولیت گروهی به نام " مسیحای هنر ایران اسلامی" تحت مجوز و حمایت مالی شهرداری اصفهان بخشی از طبقه زیرین پل خواجو را در اختیار گرفته و از آن به عنوان نمایشگاه استفاده میکنند. محاوره کوتاه مان این چنین بود:

ندا جان، آنگاه که از دهانت خون می امد، چشم های ما دریای اشک بود و بغض فروخفته ی این سالها ترکید و فریاد زد : خدایا ! کجایی؟ نمیبینی ما را؟ خدایا خدایا ...

آمدم اینجا که فریاد بزنم : خواهرم جان داد اما به ذلت تن در نداد

                                  خواهرم خون نریخت  اما  خون خواهرم ریخت

آمدم بگویم که خواهرم در دستان پدر مرد.... آمدم بگویم که خواهرم آرزوهایی بزرگ داشت...آمدم بگویم که خواهرم که کشته شد سرش به تنش می ارزید... که مثل من دوست داشت روزی موهایش را به دست باد بسپارد ..... که مثل من "فروغ" میخواند و دلش میخواست آزاد زندگی کند و برابر .... و دلش میخواست سرش را بالا بگیرد و بگوید:" ایرانیم".... و دلش میخواست  روزی عاشق مردی شود که موهای آشفته دارد ...و دلش میخواست دختری داشته باشد که گیسوانش را ببافد و برایش در گهواره لالایی بخواند.... (حنا از دلش مینویسد)

میخواهم بگویم :

اگر منظورتان از تشبیه اوضاع موجود به بازی فوتبال این است که ما مثل تیم ملی فوتبال ایران، بی برنامه و ناموفق عمل کردیم باید بگویم که اتفاقا ما هدفمند عمل کردیم و میدانستیم از رأی دادن چه میخواهیم. اگر بخواهیم تشبیه ایشان به بازی فوتبال را ارج بنهیم و بخواهیم در همان چارچوب و با همان ادبیات عامی و غیر سیاسی با ایشان صحبت کنیم باید بگویم: اتفاقا این تیم فوتبال که شما از آن حرف میزنید به جام جهانی راه یافت....

در اینجا ببینید که زاینده رود، که اتفاقا این روزها از بی "باران" ی خشک شده است، چه روزی را به خود دید.

شما هم به حتم این شعار تبلیغاتی محمود احمدی نژاد را دیده اید : رئیس جمهور مردمی.

اما مردمی بودن یعنی چی؟ یعنی بدبخت بودن؟ یعنی مستضعفانه زندگی کردن؟ چرا سطح زندگی مردم ما نباید به اون درجه ای از رفاه اجتماعی رسیده باشه که مردمی بودن معنیش این نباشه که رئیس جمهور ما با زیرشلواریُ توی حیاط خونش چمباتمه بزنه و علف های هرز سبزی باغچه اش رو بچینه؟ و در پس زمینه اش هم، دیوار های منزل رئیس جمهور پیداست... دیوارهایی نم کشیده که نیا به تعمیر دارند... چرا؟ چرا مردمی بودن معنیش اینه؟ چرا مردم ما در رفاه نیستن ؟ تا مردمی بودن رئیس جمهور یه مملکت غنی با نشون دادن رئیس جمهور در حانه ای موقر، با پوششی مناسبتر و... تعبیر شود.

پ ن : این عکس رو دوست دارم... چون این طوری تفسیرش میکنم : تصویری از رئیس جمهوری که ابزار دیدن ندارد و در تاریکی، لبخند میزند...

یک هفته فعالیت شبانه روزی در ستاد ۸۸ حامیان میرحسین، فعالیت در کمپ های سیار و تشویق شهروندان به رأی دادن و متقاعد کردن آنها به رأی دادن به میر حسین من را هر لحظه بیشتر از قبل دچار تردید کرد.اینکه چرا بین یک " اصلاح طلب" و " اصلاح طلب اصول گرا" دومی را انتخاب کرد در تناقض بودم. گشت و گذار میان مردم از همه صنف و طبقه، بازاری و کاسب، استاد و دانشجو، کارگر و کارمند، خانه دار و ... و هربار با شنیدن نظرات مختلف و بحث کردن ها به این نتیجه رسیدم که شوربختانه بسیاری از طرفداران سید سبز، سیاه شده اند و دلیل قاطعی در دفاع از عقیده خود ندارند. سه بار استفعا در دوران نخست وزیری اش، عقبگرد وی طی بیست سال گذشته که خطرات هم به خوبی احساس میشد، عدم اعلام برنامه و تصمیمات قاطع ایشان وزنه های سنگینی هستند که دو کفه ی ترازوی قضاوت شخصی مرا هم تراز نمیکنند... چرا باید میان "اصلاح طلب اصول گرا" و " اصلاح طلب" بی چون چرا، اولی را گزید؟! اگر آقای میرحسین به واقع نگران است و خواهان اصلاحات چرا با وجود مهدی کروبی، به میدان آمد ؟ چرا دو دستگی ایجاد کرد؟  سوال بزرگتر اینجاست که چرا بزرگانی همچون عمادالدین باقی، عطاءالله مهاجرانی، محمد قوچانی، کرباسچی و ... که طی سال های گذشته هزینه های سنگینی بابت بیان عقاید خود پرداخته اند و اصلاح طلبی خود را از همان بدو تولد این واژه به اثبات رسانده اند، شیخ را برگزیدند و نه سید را؟ آیا علت آن نیست که کروبی را بیشتر مرد عمل میبینند و نمیخواهند داستان تلخ شکست اصلاحات دوباره تکرار شود. تردید من در آخرین لحظات مناظره دیشب به یقین مبدل گشت... آنجا که میرحسین  پاسخ قاطعی به سوال کروبی  نداد... به راستی چرا میرحسین زودتر از این ها احساس خطر نکرد؟ مگر در بیست سال گذشته هیچ خطری ایران ما را تهدید نمی کرد؟ وی در حالی از دوران نخست وزیری اش به نیکی یاد کرد و آنچنان با قاطعیت گفت : من همون مرد قوی زمان جنگ ام، که گویی تاریخ استعفای وی را از مقام نخست وزیری از یاد برده است !

کروبی با قاطعیت حرف از "تغییر" میزند اما میرحسین با برانگیختن احساسات و سوء استفاده از پتانسیل نهفته در جوانان به راستی چه هنرمندانه با مچ بند سبز، چشم بند سیاه بر نگاه  بسیاری از شهروندان زد... این واقعیت هم ناگفته نماند که طی هفته ای که در ستاد فعال بودم، شاهد پخش پوسترهای موسوی در تیراژ ده هزار نسخه ای در شهر بودیم و طبق اظهارات مسئولان ستاد هیچ یک از این پوسترها از طرف ستاد مرکزی نبود ! حال اینکه این کار چه منفعتی برای چه کسانی به دنبال خواهد داشت که رقابت بین احمدی نژاد و موسوی اوج بگیرد و سعی در کمرنگ کردن نقش مهدی کروبی داشتند را نمیدانم !

اگر موسوی همراهی خانم رهنورد را به عنوان دلیلی بر احترامش به جایگاه زنان، تلقی میکند اما معماون مهدی کروبی در امور بانوان، خانم کدیور، به کمپین یک میلیون امضاء پیوست. این است فرق اصلاح طلب اصول گرا و اصلاح طلب واقعی خواهان تغییرات.

کسانی که این روزها در خیابان عکس های موسوی را در دست دارند و تا پاسی از شب در خیابان ویراژ میدهند و آهنگ میخوانند و ... از وی حمایت میکنند، آیا تضمینی هست که فردا روزی که موسوی وعده هایش را محقق نکرد از او خواسته هایشان را مطالبه میکنند؟

نکته تاسف بار بعدی اینحاست که عده ای با استناد به اینکه رای موسوی بیشتر است و با رای دادن به کروبی رای ها شکسته می شود، موسوی را برگ برنده برای شکست احمدی نژاد میدانستند.

حال آنکه شخصا بر این باورم که : تنها سهم ما از لمس دموکراسی همین یک برگ رای است و در اولین دور انتخاب، میتوان گزینه مطلوب را برگزید. رای من، کروبی است... دوستش دارم. نجابت گفتارش را، در صحنه بودنش را، مقاوم بودنش را، مصمم بودنش را، رک بودنش را و ... علاوه بر همه اینها برنامه های پیشنهادی اش را خوانده ام . او تنها کسی است که در این عرصه ی بی اعتمادی و دروغ پروری اطمینان منِ بدبین به آینده را جلب و امیدوار کرد....

دوستان ! ایران امروز ما به امیرکبیر بیشتر نیاز دارد تا به کمال الملک...

دیروز متوجه شدم که بسیاری از مردم تنها به خاطر اینکه آقای احمدی نژاد صاحب کرسی ریاست جمهوری نشن میخوان که به موسوی رای بدن ! و هیچ اطلاع خاصی از سیاست ها و برنامه های موسوی ندارن که البته این موضوع جای نگرانی داره.

نکته دیگه اینکه بسیاری از جوان ها بیشتر درگیر مسائل جنبی این فضای پرشور انتخاباتی شدند، مثلا همین شال سبزرنگ و دستبند، چسبوندن پوستر به ماشین ها توی خیابون هایی از شهر که بیشتر جنبه ی ویراژ دادن و جلب توجه داره  و ... و وقتی باهاشون صحبت میکنی نمیدونن دقیقا چی میخوان !

در این بین، کسانی هم هستند که خالصانه توی ستاد ها کمک میکنند و زحمت میکشند.

یافته های بیشتر رو در روزهای آینده خواهم نوشت.