یک دقیقه و ۴۸ ثانیه - ژاکت مشکی - آبله مرغون - بوی کله پاچه - مرداد ماه - چراغ قرمز - اشتنباخ - مرغابی - اخراجی ها۲ - آب معدنی - ماشین سبزا  - کلاغ ها - مقرنس - پشمک - شونه - درشکه - غروب - دمپایی پلاستیکی- سنتوری -  مجتمع باران - ۴۰چراغ و  ...

 موسیقی متن ؛  ...

بعد ... پیام تبریک اوباما رو یادم میاد و با خودم میگم : حضرت سعدی، ازت ممنونم. کلاس چهارم دبستان که بودم وقتی خانوم معلم این بیت معروفت رو میذاشت جلومون تا با قلم و مرکب سرمشق بنویسیم هیچ فکرشو نمیکردم که یه روزی توی وبلاگم ازت تشکر کنم، جناب سعدی... !

بعدش میرم توی سایت سازمان ملل، همون سازمانی که رئییس جمهور ما بیشتر از رئیس جمهور بقیه کشورا رفته توش و در عین حال با سیستم نورپردازیش هم خیلی حال کرده، همون سازمان که هر دفعه اسمشو میشنوم یاد حقوق بشر و دارفور و ... میافتم و با خودم فکر میکنم با این اوصاف این بیت عالیجناب سعدی اونجا چقدر سنگینی میکنه روی اونایی که احیانا وجدان دارن... همینجوری که منتظرم صفحه سایت سازمان ملل لود بشه همه این فکرا میان و میرن و بعد.... میبینم که صفحات این سایت به شش زبان دنیا از جمله عربی، قابل دسترسی اند اما... پس فارسی کو؟ زبان کشور ایران، همون زبونی که بیتی از " یکی از " شاعرهاش زیبنده بخشی از اون سازمانِ شده و تازه منشور حقوق بشر کوروش بزرگ هم که نیاز به یادآوری نداره... 

شاید ازین به بعد، هرموقع خواستم بگم I'm Persian باید در ادامه بگم که : من از همون کشوری ام که شما منشور حقوق بشر کوروش بزرگش رو میشناسید و سعدی رو هم ، و بعد بگم که ایران همون کشوری هستش که تمدن چند هزارساله داره و  و فرهنگ و ...

اما.... کی به اینهمه حرف گوش میده؟ کی منو باور میکنه؟ کی منو از پشت تریبون این وبلاگ به جای تریبون سازمان ملل باور میکنه؟