فرشید و فرشاد، برادان دوقلوی 8 ساله ای بودند که روزها درس میخوانند و شب ها کار میکنند.

 از فرشید پرسیدم : پولهات رو چکار میکنی ؟ به پدرت میدی؟ گفت : نه، میندازم توی قلکم.... یا واسه مدرسه ام خرج میکنم.

گفتم : دوست داری چه کاره بشی؟ گفت نمیدونم اما سال دیگه قراره برم کلاس سوم...

من گفتم : بله، پس که چی؟ چند سال بعدش هم میری دانشگاه... دکتر میشی، شایدم مهندس، یا معلم. نه؟

اون سکوت کرد....

فال میفروختند... دل هایشان پاک، نگاهشان مظلوم اما سرشار از قدرت.

بعد از این گپ کوتاه، ازشون خواهش کردم که عکس یادگاری بگیریم.... گفتن : نه! تو میخوایی اینا رو به شهرداری نشون بدی.

وااای... دنیا رو سرم خراب شد، یه کودک 8 ساله، توی این سرما، با یه بلوز بافتنی سوراخ، با دستان سیاه رنگی که زبری اون نشون میداد رنج کار رو چشیده، صورتی که خستگی رمق از آن ربوده بود، تازه باید نگران این هم باشه که شهرداری اون رو توی این وضعیت نبینه....

سعید اما، حرف زیادی برای گفتن نداشت، نه ! شاید هم داشت.... نای گفتن نداشت. آمد، کنار دوستانش ایستاد به این ترتیب ما چهار تایی توی یه کادر جا  گرفتیم... توی یه کادر، توی یه شهر، زیر یه آسمون.

از راست :  فرشید، فرشاد و سعید

ازشون کلی خواهش کردیم بخندن.... مبینی ؟ من خندیدم، اونها نخندیدن...

کمی بعدتر، یک فروشگاه لوازم ورزشی، یک صندلی ماساژور چند میلیونی، پسری هفت هشت ساله را ماساژ میداد.... شاید او هم خسته بود ! خسته از فروختن فال بود یا حوصلش سر رفته بود از بیکاری؟ نشسته بود روی صندلی ماساژور .... میخندید. او از کودکان کار، از هم سالان فال فروش اش آیا چیزی میدانست؟ نمیدانم ....

 پ ن : تا به حال با کودکان کار زیادی صحبت کرده ام،دوست شدیم با هم . اما خیلی دلم میخواست منم شریک دنیای پاک اونها بشم و باهاشون عکس بگیرم،خدا رو شکر امشب این فرصت نصیبم شد.

 تعداد امضاها از مرز یک میلیون گذشت.... قدم بعدی چیست یاران ایران زمین؟

هفت سال پیاپی است که در چنین روزهایی مسابقات ملکه جهانی زمین در فیلیپین برپا میشود.

این مسابقه از دو سال پیش به این سو طرفداران بیشماری را از سرتاسر دنیا به خود جذب کرده است. زنان جهان میتوانند به نمایندگی  از کشور خود در این مسابقه شرکت کنند. زنان شرکت کننده می بایستی ضمن زیبا رویی در پاکیزه نگاهداشتن و حفظ محیط زیست نیز کوشا باشند. در میان زیبارویان شرکت کننده در مسابقه ی جهانی ملکه زمین نام نازنین نوری نیز به چشم میخورد. البته این بانوی ایرانی نه از طرف ایران بلکه به نمایندگی از کشور سوئیس در این مسابقه شرکت کرده است.

نازنین نوری 21 سال دارد و حدود هفت ماه پیش به عنوان ملکه زمین از سوی سوئیس انتخاب شده است. او می گوید: این اتخاب برایش سکویی است تا اعتراض خود را نسبت به خشونتی که علیه زنان اعمال میشود، بیان دارد و به این ترتیب پیکار خستگی ناپذیری را آغاز کند.

نازنین با حالت تاسف میگوید: خود در کودکی زیر اذیت و آزار پدر قرار داشته است و حتا مادرش را به خاطر خشونت های پدر از دست داده است.

نازنین نوری در 5 سالگی به همراه پدر، مادر و برادرانش به کشور سوئیس رفت .چهار سال پس از زندگی در سوئیس پدر ناگهان به تعصبات مذهبی اش باز میگردد و نازنین را مجبور میکند روسری بر سر کند و به همراه برادران خود به مدرسه ی قرآنی برود. رفته رفته خشونت پدر بالا میگیرد به طوریکه مادر مجبور میشود تنها با فرزندان در آپارتمانی جدا از پدر زندگی کند. پدر نازنین که طی این سالها از این اقدام مادر ناراحت بود، 4 سال پیش در حالیکه فرزندان در مدرسه بودند به زور وارد خانه شده و مادر نازنین را با دستان خود خفه میکند. پس از آن واقعه پدر طی دادگاهی در سوئیس به حبس ابد محکوم میشود و  از آن پس فرزندان تحت حمایت دولت سوئیس به مدرسه شبانه روزی میروند.

 نازنین نوری، با این سرگذشت دردناک از سوی کشور سوئیس به عنوان بانوی زمین وارد فیلیپین شد تا در مسابقه ملکه جهانی زمین یا بانوی زمین شرکت کند. نازنین نوری میگوید : از زیبایی و عنوان ملکه زمین بهره خواهد برد تا علیه خشونت فعالیت کند. او میگوید  با نام و یاد "مادر" وارد مسابقه جهانی بانوی زمین شد.

لازم به ذکر است این مسابقه روز گذشته در فیلیپین برگزار شد و نارنین نوری در میان 8 بانوی برگزیده نهایی قرار گرفت.

 مصاحبه کامل نازنین نوری را در اینجا بخوانید. 

2-      او دکترا دارد. او پارتی دارد. او یک تکه کاغذ تقلبی دارد. او نمیداند مشروط یعنی چه؟ او امتحانش را پس داده و تایید می شود. او از همه طلبکار است.  او 26 سال است که بر سر کار است.

نتیجه گیری :

او درست است ،من اشتباهی ام !

پ ن : حالا هی بیایید و روز دانش آموز رو تبریک بگید .... آخه مگه گرفتن یه تکه کاغذ  هم تبریک داره؟!

آنگاه که من (= کوروش) آشتی خواهان به بابل اندر شدم

با شادی و شادمانی در کاخ شهرياری خويش، اورنگ سروری خويش بنهادم، مردوک، سرور بزرگ، مهر دل گشاده ام را که د{وستدار} بابل است به خواست خود به {خويشتن گروانيد} (پس) هر روز پيوسته در پرستش او کوشيدم.

و (آنگاه که) سربازان بسيار من دوستانه اندر بابل گام برمی داشتند، من نگذاشتم کسی (در جايي) در تمامی سرزمين های سومر و اکد ترساننده باشد

من (شهر) بابل و همه (ديگر) شهرهای مقدس را در فراوانی نعمت پاس داشتم. درماندگان باشنده در بابل را که (نبونشيد) ايشان را به رغم خواست خدايان يوغی داده بود (؟) نه در خور ايشان،

درماندگی هاشان را چاره کردم و ايشان را از بيگاری برهانيدم.

مردوک خدای بزرگ از کردارهای من شاد شد و

(آنگاه) مرا، کوروش، پادشاهی که پرستنده وی است و کمبوجيه، فرزند زاده شده من و همگی سپاهيانم را

با بزرگواری، افزونی داد و ما به شادمانی، در آشتی تمام، کردارهايمان به چشم او زيبا جلوه کرد و والاترين پايه {خدايیش} را ستوديم. به فرمان او (= مردوک) همه شاهان بر اورنگ شاهی برنشسته

و همگی (شاهان) جهان از زيرين دريا (= دريای مديترانه) تا زبرين دريا (= دريای پارس)، (همه) باشندگان سرزمين های دور دست، همه شاهان آموری، باشندگان در چادرها، همه آن ها

باج و ساو بسيارشان را از بهر من؛ (= کوروش) به بابل اندر آوردند و بر دو پای من بوسه دادند.

از ... تا (شهر) آشور و شوش

آگاده، سرزمين اشنونا، (شهر) زمبن، (شهر) مه ـ تورنو، دير تا (پايان) نواحی سرزمين گوتيان و نيز (همه) شهرهای مقدس آن سوی دجله که از ديرباز ويرانه گشته بود، (از نو باز ساختم).

(و نيز پيکره) خدايانی را که در ميانه آن شهرها (= جايها) به جای های نخستين باز گردانيدم و (همه آن پيکره ها را) تا به جاودان در جای (نخستين شان) بنشاندم (و) همگی آن مردم را (که پراکنده بودند)، فراهم آوردم و آنان را به جايگاه های خويش بازگردانيم.

(و نيز پيکره) خدايان سومر و اکد را که نبونشيد (بی بيم) از خشم سرور خدايان (= مردوک) به بابل اندر آورده بود به فرمان مردوک، خدای بزرگ به شادی و خوشی

در نيايشگاه هايشان بنشاندم ـ جايهايي که دل آن ها شاد گردد ـ

هر روز در برابر خداوند (= مردوک) و نبو زندگی ديريازی از بهر من بخواهند و هماره در پايمردی من سخن ها گويند، با واژه هايي نيکخواهانه. باشد که به مردوک، خدای من، گويند که " به کورش، پادشاهی که (با بيم) ترا پرستنده است و کمبوجيه پسرش

بی گمان باش، بهل تا آن زمان باز سازنده باشند.. با روزهايي بی هيچ گسستگی. همگی مردم بابل پادشاهی را گرامی داشتند و من همه (مردم) سرزمين ها را در زيستگاهی آرام بنشانيدم

{..............يک؟ غا}ز، دو اردک و ده قمری (فربه) بيش از (رسم معمول دادن) غازها، اردک ها و قمريان (معين کردم)

{............بل}ند وبر آن ها بيفزودم. در استوار گردانيدن ب{نای} باروی «ايمگور ـ انليل، باروی بزرگ شهر بابل کوشيدم و

{..........}ديوار کناره ای (ساخته از) آجر را بر کنار خندق شهر که (يکی از) شاهان پيشين {ساخته و (بنايش ) بانجام نرسانيده } بود. 

{بدانسان که} بر پيرامون {شهر (به تمامی) بر نيامده بود}، آنچه را که هيچ يک از شاهان پيشين (با وجود) افراد به بيگاری گرفته شده {کشورش} در بابل نساخته بودند.

{.......................از قبر} و آجر از نو بار دگر بساختم و {بنايشا}ن }را بانجام رسانيدم}

{دروازه های بزرگ وسيع مر آنها را بنهادم........و در هايي از چوب سدر} با پوششی از مفرغ، با آستانه ها و پاشنه {هایی از مس ريخته شده .............هر آنجايي که دروازه ها}يشان (يافت می شد).

استوار گردانيدم

نو}شته ای لوحه ای (در بردارنده) نام آشوربانی پال شاهی بيش از من در ميان آن (= بنا) بديد}م

----------------------------------------------------------------------------------

 (اولين ترجمه از زبان اصلی به فارسی) از: دکتر عبدالمجيد ارفعی

  کميته ی بين المللی نجات پاسارگاد امسال نيز، همچون سال های گذشته، همگان را برای بزرگداشت کورش بزرگ، مبتکر حقوق بشر، در روز 29 اکتبر، فرا می خواند.

اين روز از آنجا برای ما اهميت دارد که که کورش بزرگ، در آن،  اولين سخنان خود  را درباره ی آزادی مذاهب، آزادی محل زندگی، الغای برده داری، و برقراری صلح و آشتی بيان داشته است، سخنانی که در نوروز همان سال بر استوانه ای گلين نشست، و از گذرگاه هزازه ها و قرون گذشت تا اکنون، به عنوان اثری نادر و قابل تحسين زينت بخش موزه ی بريتانيا شود و چنان فرازی از تاريخ تمدن بشری را نمايان سازد که  سازمان ملل متحد نيز يک نسخه از آن را، همچنان به عنوان «اولين منشور حقوق بشر جهانی»، در ميان دو در ورودی تالارهایی به تماشا بگذارد که در آنها سياست مداران جهان به شور و گفتگو درباره ی اوضاع صلح و جنگ جهانی می پردازند.