همگی       یک خدا   را عبادت میکنند ... .

این روز ها با آنچنان شدتی  شاهد جمع آوری آنتن های ماهواره ای هستیم  که بار ها شک کردم نکند این قانون قبلا وجود نداشته یا خدای ناکرده مسوولین ما در جریان نبوده اند که بسیاری از خانواده ها تا به امروز  از این امکان  استفاده میکرده اند.از طرف دیگر ماموران نیروی انتظامی با آنچنان جدیتی اقدام به این عمل مینمایند که اگر کسی در ایران زندگی نکند با خود فکر میکند ما در مملکتی با رفاه و امنیت اجتماعی بالا و بدون مشکل زندگی  میکنیم و تنها مشکل اخیر ، استفاده از کانال های ماهواره ای غیر اخلاقی بوده است که از سوی اجنبی و کشور های بیگانه برای مورد تهاجم قرار دادن مملکت ما و به فساد کشاندن افکار جوانان  کشورمان هدایت میشوند !!!

نمیدانم این همه بشقاب و گیرنده ماهواره چگونه از مرزها گذشته و بر پشت بامها آمده اند  بدون آنکه تا این حد ماموران انتظامی درگیرش شوند !!

نیاز به توضیح ندارد که رسانه های خبری داخلی کشور ، آنچنان که باید امانتداری را در بیان رویدادها و اخبار رعایت نمیکنند . از همین سو است که برنامه های خبری تحت حمایت کشور های بیگانه در میان ایرانیان مخاطبان خاص خود را پیدا کرده اند .

به غیر از اخبار ، دیگر برنامه های سرگرمی ، طنز ، سریال های خانوادگی و مستند های اجتماعی ساخته تلوزیون ایرن جوابگوی نیاز ها و همگام با آگاهی و خواسته های بینندگان نیست . همه این عوامل دست به دست هم میدهند تا یک خانواده ایرانی برای چند ساعتی که همه دور هم جمع میشوند کانال های غیر ایرانی را بر ایرانی ترجیح دهد

به خاطر دارم ابتدای ورود دستگاه ویدیو به خانه ها در آن روزها که با امروز تفاوت بسیاری داشت و گاهی حتی  با پوشیدن پیراهن آستین کوتاه هم مورد اعتراض قرار میگرفتیم ، نیز حال و هوایی مشابه این روزها حاکم بود . با هزار ترس و دلهره همه اعضای خانواده برای دیدن یک فیلم قدیمی فارسی با سوژه ای تکراری دور هم جمع میشدند .از همان  روزها نیز مثل امروز ، مثل همیشه ، عادت کرده ایم  تفریح و اضطراب برای ما  با هم به ارمغان  ایند آنچنان که گویی بعد از آزاد شدن ویدیو آن همه  هیاهو  فروکش کرد .

به راستی هدف از مانع تراشی به منظور عدم دسترسی به بازتاب اخبار در رسانه های خارجی چیست ؟ این روند تا کجا ادامه خواهد داشت ؟ آیا اذهان عمومی به منزله مومی است در دست دیگران که با هر جهت فکری ای متاثر و دگرگون شود؟

جمع آوری آنتن های ماهواره ای تنها یک نمونه از دهها نمونه سانسوری است که صورت میگیرد .چرا که فیلترینگ بی قاعده بسیاری از سایتها ، عدم صدور مجوزانتشار  برای بسیاری از کتابها و حتی شکل گیری روزنامه های انتقادی ، مانع شدن از سخنرانی دگر اندیشان و ... نمونه های بارزی از حساسیت دولت بر آگاهی همه جانبه افراد جامعه است .

در خبر ها آمده است ، احتمال آن میرود طرحی که در مجلس ششم مطرح ولی توسط اعضای فقهی شورای نگهبان رد و منجر به عدم به تصویب رسیدن آن شد  دوباره در مجلس فعلی مطرح و مورد بازبینی قرار گیرد. در این طرح اصحاب رسانه و خبرنگاران به فراخور وضعیت شغلیشان ،  با کسب اجازه از مقامات قضایی میتوانند از ماهواره استفاده کنند . مساله نگران کننده ای که در این میان پیش میاید این است که اگر احیانا کسی غیر از خبرنگار ، مثلا همسر وی ، نیز از این طریق در جریان اخبار بیگانه قرار بگیرند ، آنوقت تکلیف چه میشود ؟؟!!!!!!

به هر صورت باید به مانند همیشه صبر پیشه کرد و منتظر بازخورد های بعدی آن بود .

اما به راستی ... آیا تاثیرات بدی که ممکن است کانالهای ماهواره ای بر جوانان بگذارند ، بیشتر از جرم ، فساد ، خشونت و واقعیت  هایی  است که روزانه در جامعه میبیند ؟

آیا بستن چشم او به روی آنچه در دنیای بیرون میگذرد ، تنها راه برای حفظ سلامت فکری و جسمی اوست ؟

به عقیده شما برای سالم نگهداشتن ( سالم کردن ؟!! )  فضای جامعه ای متشکل از طیف عظیمی از افراد با عقاید و سلایق گوناگون ، کدام روش شایسته تر بوده  و اثر بخشی بیشتری دارد؟ 

- محول کردن آنچه به صلاح کشور است به شورایی متشکل از 12 نفر به نمایندگی از 70 میلیون انسان ؟

- بها دادن به قوه درک و تشخیص افراد حامعه و اینکه انها هم به خوبی بقیه فرق خوب و بد ، اخلاقی و غیر اخلاقی را میدانند ؟ و قبول کردن این ابزار به عنوان جزیی از وسایل ارتباطی قرن حاضر ؟

میخواهم بدانم برای حفظ فرهنگ و اصالت تاریخی سرزمین مان چه کرده ایم که امروزه جمع آوری ماهواره را راه مبارزه با تهاجم فرهنگ بیگانه میدانیم ؟

                                                               پشت پرده

سه سال از زلزله  بم میگذرد ...

هنوز بسیاری از هموطنان بمی  ما آواره و بی سرپناه اند . کودکان بسیاری بی سرپرست شدند .

در یادی از آن فاجعه و نگاهی به مسایل روز و بحران خاور میانه ، بارها این سوال در ذهنم نقش بسته است که چرا باید خیل عظیمی از کمک های مالی و توجه مسوولین  قبل از تلاشی برای تسکین درد های جامعه امروزمان معطوف به مسایل دیگر کشور ها باشد ؟

به  خانواده افرادی که داوطلبانه به نیروهای حزب ا... در لبنان بپیوندند ، ماهیانه  2.500.000 تومان پرداخت میشود و این در حالی است که قریب به نیمی از مردم کشورمان زیر خط فقر زندگی میکنند !!!

آمار رو به رشد  ایدز، فساد ، فحشا و اعتیاد در کشور ،  نا بسامانی وضعیت اقتصادی ، مشکلات مسکن و گرانی ، آینده نا معلوم کودکان و زنان خیابانی و ... وجود  صدها معضل دیگر نشانگر این مطلب است که جامعه ما بیش از دیگر کشور ها استحقاق کمک و رسیدگی دارد .

با مشاهده پوسترهای بزرگی از آقایی به نام سید حسن نصرا... که از وی با عنوان  رهبر مسلمین جهان ! یاد شده است ، با خود فکر میکنم ... نکند باز هم کشمکش برسر قدرت طلبی فردی است ؟

باز هم ... جنگی در گرفت ، کشوری ویران شد ، کودکی یتیم و خانواده ای بی سر پناه شد و همه آنها با هم برای هدفی مبارزه کردند تا نام میهنشان زنده بماند و نه برای زنده کردن نام یک فرد .

اصلا آیا جنگ و خونریزی و جنایت تنها محدود به بمباران  است ؟

آیا آمار بالای بیکاری قشر تحصیل کرده خود جنایتی در حق استعداد ها و زندگی آنان نیست ؟

شاید اگر طی دو دهه گذشته همت و هم و غم مان را به جای تلاش برای آزاد سازی و فرستادن کمک های مالی برای کشور هایی چون بوسنی و هرزگوین ، افغانستان و عراق ،  متوجه کاستی ها و دردهای جامعه خودمان میکردیم ، امروز کشور ما وضعیتی بهترو حرفی برای گفتن  داشت .

                                             در انتظار باران ...

بزن باران ،  بهاران فصل خون است

بزن باران که  صحرا لاله گون است

بزن باران که به چشمان یاران

جهان ،  تاریک و دریاها واژگون است

                                                                    بزن باران که دین را دام کردند

                                                                    شکار خلق و صید خام کردند

                                                                    بزن باران ، خدا بازیچه ای شد

                                                                    که با آن کسب ننگ و نام کردند

                                                                   بزن باران به نام هرچه خوبیست

                                                                   به زیر آبها ، پای ...  پایکوبیست

                                                                   مزارع تشنه جو ، باران پر از سنگ

                                                                   بزن باران که وقت لایروبیست

بزن باران بهاران فصل خون است

بزن باران که  صحرا لاله گون است

بزن باران و شادی بختیان را

به باران شوق و شیرین کن زمان را

به بام غرقه در خون دیارم

به پا کن پرچم رنگین کمان را

بزن باران که بی صبرند یاران

نماند خاموش ، گریان شد به باران

بزن باران بشور آلودگی را

ز دامان بلند روزگاران

بزن باران بهاران فصل خون است

بزن باران که  صحرا لاله گون است

                                                                    بزن باران که دین را دام کردند

                                                                    شکار خلق و صید خام کردند

                                                                    بزن باران ، خدا بازیچه ای شد

                                                                    که با آن کسب ننگ و نام کردند

 میلاد مولا علی (ع)  خجسته باد

امروز میلاد مردی است که همچون نامش بزرگوار و بلند مرتبه است .

بزرگ مردی که برندگی شمشیرش نه از روی خشم و ستم که روا داشتن عدالت و گرفتن حق مظلومان بود .

حال این روزها  جای  " عدالت "  در میان دوستداران " علی " خالی است ....

دریغا که در نیافتیم علی را آنگونه که شایسته اش بود ، علی تنهاست و نجوایش بر چاه ، عمق انزوای انسانیت است .

امروز بهانه ای است تا در ستایش مقام آن حضرت و در سپاس از پدران و بر دستشان بوسه زنیم  و تنها  یک  لبخند از روی مهر و نگاهی  از روی قدردانی هدیه ای است ماندگار برای ایشان .

با آرزوی سلامتی و طول عمر برای همه پدران . 

سفر به دمشق –  یاد استاد

کمی آنطرف تر از آرامگاه حضرت زینب ، بعد از عبور از خیابان ، یا بهتر است بگویم بعد از عبور از کوچه بازارهایی با ظاهری آشفته که از دو طرف محدود به گاری دستفروشان دمشق است ، با عبور از محله ای که بوي چندان خوشی از آن به مشام نمیرسد ،  آرامگاه بزرگی است  که گوشه ای از آن ، سهم دنیوی و مادی ( و نه معنوی) معلم شهید ، دکتر شریعتی است .

پس از ورود به محوطه ، در ضلع غربی آن ، چهار دیواری سفید رنگی از جنس مرمر و دو پنجره با شیشه های شکسته  و حفاظ  مشبکی فلزی روی آن ، به چشم میخورد .

دیوارها پرهستند از جملات دکتر و درد دل هایی که توسط  دوستدارانش  نوشته شده اند .گوشه ای از پنجره آن  اتاقک  کوچک ،  شکسته ... و داخل آن ، یک طرف طاقچه ایست چوبی ، که زینت آن چند شاخه گل مصنوعی ، کتاب اسلام شناسی دکتر ، جانمازی کوچک ، یک قاب که بر آن جمله " خدایا چگونه زیستن را تو به من بیاموز ، چگونه مردن را خود میدانم " نقش بسته است  و  سفره هفت سین خاک گرفته ای  از جنس ظروف سفالی که قبل از آنکه طراوت  نوروز را به یادم  بیاورد بوی غربت و کهنگی میداد .

بر ضلع دیوار کناری ، در انتهای آن اتاقک کوچک ، مقبره دکتر قرار گرفته است  . بالا و اطراف آن تعدادی قاب عکس از همان حالت آشنای همیشگی چهره دکتر ، به چشم میخورد .

موضوعی که هر بیننده ای را  بیش از همه دلگیر ، متاسف و متاثرمیکرد ، این بود که امکان نزدیک شدن به مقبره  و شستن آن به رسم دیرینه مان  و خواندن آنچه بر روی سنگ قبر نوشته شده است ، وجود نداشت.

تا آنروز ، هر بار نوشته ها و کتابهای دکتر را میخواندم همچون بسیاری از دوستدارانش ، که هر سالگشت وی ، بیست و نهم خرداد ماه ، در ستایش آنچه او جسورانه بر زبان و کاغذ می أورد ، آرزو میکنند بر آرامگاهش حاضر شوند اما دریغا ... چه بسیارند افرادی که تا وقتی دکتر زبان گفتن داشت ، تاب شنیدن کلام برنده اش را نداشتند و امروز که جسم او از این دنیا رفته اما کلامش بیش از پیش خواننده و خواهان دارد نیز پذیرای  جسم خسته از تبعیدش نیستند... .

چه سخت است متعلق به جامعه ای بودن  ، همه عمر را برای آزادی و رهایی آن رنج بردن ،  برای جامعه ای گفتن ، در افکار و آرمانهای نسلی نقش بستن اما در غربت و دور از وطن در گوشه ای خفتن .

دکتر شریعتی با قلم توانا و بیان و درک عمیقی که داشت ، توانست  دریچه و نگاه تازه ای را در دین و سیاست بر جوانان و دگر اندیشان جامعه ای در آستانه دگر گونی و آزادی خواهی ، باز کند و بسیاری را  به مبارزه طلبی  نه با سلاحی از جنس خشونت و به طعمه دین ، که با کلام و اندیشه و در ستایش مذهب ، دعوت کند.

علی شریعتی ، اندیشمندی بود که اگرچه  روشنفکران زمانش سعی میکردند نا دیده اش بگیرند  اما جای بسی خوشحالی است که  امروز... بسیاری از  ما میدانیم که یاد و کلام  و صدای او زنده است ،  اگرچه در میان مان نیست .

برای دیدن دیگر عکسها بر روی "ادامه مطلب" کلیک کنید.

سفر به دمشق – زنده باد صلح

هفته گذشته سفر چند روزه ای را به دمشق داشتم ، قصد دارم گوشه ای از دیده های خود را در این وبلاگ بنویسم؛

سفر به دمشق در اين روزهاي بحراني  و نا آرامي هاي خاورميانه برايم تجربه اي فراموش نا شدني  و ماندگار بود .

با لحظه اي نگاه در چشمان زن بارداري که بدون همراهي همسرش مجبور به ترک  بيروت و پناه جستن به به دمشق شده بود ، نگراني و اضطراب را براحتي  ميشد لمس کرد . بعد از اينکه براي چندمين بار از مدير هتل شنيد که ديگر هيچ اتاق خالي اي براي اقامت وي ، حتي براي يک شب باقي نمانده  ، آرام به گوشه اي رفت و نشست . اگرچه ميدانستم در آن شرايط و وضعيت روحي  ، اصلاَ موقعيت مناسبي براي پرسش از آنچه بر وي گذشته و ياد آوري خاطرات و صحنه هايي كه  خود نمونه هايي از آن را بارها در شبکه هاي خبري ديده بودم ، نيست ،  رفتم و کنارش نشستم . بعد از مدتي متوجه شدم که او ، يک ايراني ساکن لبنان است.

اگرچه قبل از آنکه لب به سخن بگشايد ، اشک هايش گواهي بود  بر همه سختي ها يي که کشيده و کشتارهايي که ديده بود ...

برايم از سه روز گذشته و شرايط حاضر در لبنان گفت  و مرا بي اختيار به ياد روزهاي سخت جنگ ايران و عراق ، بي خانمي ها ، دربدري ها ، گرفتاري ها و ... انداخت .

" روز اول کاملاَ ناگهاني و غير منتظره ، صداي چند  انفجار  شنيديم . از نيمه هاي شب ، تعداد بمباران ها بيشتر شد تا اينکه صبح روز بعد که از خونه بيرون اومدم ، از اهالي شنيدم که منطقه شيعه نشين بيروت  خيلي تخريب شده .

بعد از گذشت دو  روز بسياري از مغازه ها بسته و شهر تقريباَ خالي شده و ذخيره  غذايي و دارويي رو به تمام شدن بود ...  شهر با خاک يکسان شده.... .

ديدن بدن خونين کودکان و زنان در ميان آوارها و شنيدن مکرر صداي بمباران ها همه را از ترس و وحشت مجبور به فرار از  شهر به هر وسيله ممکن ، کرده بود...

کساني که ماشين داشتند همان روز هاي اول بيروت را به سمت دمشق ، ترک کردند و  بقيه نيز به سختي خودشون رو به مرز ميرسوندن ....

من خودم سه روز توي راه بودم در حالي که به آب و غذا دسترسي نداشتم ... "

خطوطي که خوانديد ، تنها گوشه اي از صحبت هاي آن زن و نمونه کوچکي از جنايات دردناکي است  که روزانه  در لبنان و اسراييل در حال وقوع است .   

بسياري از آواره هاي لبناني در مدارس ، ساختمانهاي دولتي ، کنار خيابانها و عده اندکي نيز در هتلها ي دمشق مجبور به گذران روزها هستند .

طبق آمارهاي ارايه شده ، 25000 آمريکايي و هزاران اروپايي و استراليايي در لبنان به سر ميبردند که همگي به وسيله  نيروهاي اعزامي توسط کشورهايشان در حال باز گشت به خانه هاي خود  هستند و در اين ميان بيشترين صدمات وارده ، متوجه کودکان و زنان لبناني و اسراييلي است که بدون کوچکترين سهمي در تصميم گيري دولتها ، قرباني بمباران ها  ميشوند .

حال ...دوازده  روز از اين جنگ ميگذرد و روز به روز بر تعداد قرباني ها افزوده ميشود .

در نبردي نا برابر که در ابتدايي ترين گامهاي آن هيچ نويدي از برقراري آرامشي پايدار براي مردم آن کشور ها ، عدالت ، دموکراسي ، آزادي و اجراي قوانين حقوق بشر ، هويدا نيست  و ديدن صحنه هايي که بوي خون و درنده خويي ميدهد ،  آيا کدامين دين ، کدام قانون اين حق را  به دولتها و گروهها ميدهد تا بهاي به سر انجام رساندن اهدافشان جان انسانهاي بي دفاع و بي گناه  باشد ؟

در اين جنگ نا خواسته باز هم  چند انسان بي دفاع ديگر کشته خواهند شد ؟

مرگ بر جنگ.

                    نه !!!

                    مرگ را نميخواهم ،  حتي براي جنگ ...

                                                                 زنده باد صلح